DMT & ΝΕΥΡΟΘΕΟΛΟΓΙΑ

 

 

Συνέντευξη του Rick Strassman, PhD., συγγραφέα του πρωτοποριακού βιβλίου DMT: The Spirit Molecule

Πέρασαν κιόλας 15 χρόνια από τότε που το βιβλίο σας DMT: The Spirit Molecule εκδόθηκε. Ποια ήταν η γενικότερη αποδοχή από τον κόσμο, την επιστημονική κοινότητα και την πνευματική κοινότητα έκτοτε;

Το απλό αναγνωστικό κοινό ήταν αρκετά ενθουσιασμένο με το έργο μου επί του DMT. Το πρότυπο βιβλίο περί του DMT –DMT: The Spirit Molecule- πούλησε 150.000 αντίτυπα, και γενικά πουλάει όλο και περισσότερα κάθε χρόνο. Το ντοκιμαντέρ που βασίζεται στη δουλειά μου, με το ίδιο όνομα όπως το βιβλίο, έγινε πολύ δημοφιλές και επιτυχημένο επίσης.

Η επιστημονική κοινότητα πιάστηκε στον ύπνο καθώς το βιβλίο μου φαίνεται να βγήκε από το πουθενά μετά από 20 χρόνια χάσματος τέτοιου είδους έρευνας στις ΗΠΑ. Όταν παρουσίασα τα δεδομένα μου στις αρχές του ’90 ειδώθηκε κυρίως με κάποια κατάπληξη  από την παλαιότερη γενιά των ερευνητών και με αμηχανία από τους σύγχρονους, αλλά δεν υπήρχε κάποια έχθρα.

Όπως περιγράφω στο βιβλίο περί του DMT, η Ζεν κοινότητα μου δεν εξέλαβε θετικά την έρευνά μου ούτε όσα έγραψα γι’ αυτήν, αλλά τελικά αυτό αποδείχθηκε καλό διότι μου επέτρεψε να επιστρέψω στις δικές μου πνευματικές ρίζες ώστε να βρω ένα πιο αδιάσειστο μοντέλο για την εμπειρία που προκαλεί το DMT. Αυτό το μοντέλο το εκφράζω στο νέο μου βιβλίο περί της κατάστασης του DMT σε σχέση με την προφητική εμπειρία που έχει καταγραφεί στην Εβραϊκή Βίβλο, DMT & The Soul of Prophecy.

Μια από τις θεωρίες σας λέει ότι το DMT αποδεσμεύεται στον εγκέφαλο και/η γρήγορα συντίθεται στην επίφυση κατά στη φάση του θανάτου. Αναπτύξατε αυτή τη θεωρία ώστε να τη δέσετε με τις δικές σας πεποιθήσεις περί της «πνευματικότητας» και του γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν στο σύνολό τους;

Γνωρίζαμε για περίπου 60 χρόνια ότι τα πνευμόνια δημιουργούν DMT. Πρόταξα πολλά περιστασιακά τεκμήρια στο βιβλίο περί του DMT για το ρόλο της επίφυσης στη σύνθεση του DMT, αλλά αυτά καθιερώθηκαν μόλις πριν δυο χρόνια. Ακόμη δεν ξέρουμε αν η δράση του DMT αυξάνεται κατά την επιθανάτια εμπειρία. Ωστόσο, εφόσον οι υποκειμενικές αποφάνσεις της επιθανάτιας εμπειρίας μοιράζονται τα ίδια χαρακτηριστικά με την κατάσταση του DMT, ακούγεται λογικό ότι και σε αυτές το ενδογενές DMT θα παίζει κάποιο ρόλο.

Νομίζω ότι το σύμπαν, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, υπάρχει λόγω της ευεργεσίας του Θεού, και μόλις μας δημιούργησε θα ήθελε να Τον γνωρίζουμε και να Τον αγαπάμε. Στη νέα μου θεωρία περί της νευροθεολογίας, προτείνω ότι ο εγκέφαλος είναι έτσι σχεδιασμένος ώστε να είμαστε ικανοί να επικοινωνήσουμε με το θεϊκό και ίσως το ενδογενές DMT να εμπλέκεται στη μεσολάβηση των φαινομενολογικών περιεχομένων –οράματα, φωνές, συναισθήματα, κλπ.- που συνοδεύουν τη διαδραστική θρησκευτική εμπειρία με τον Θεό.

Πολλοί επιστημονικά σκεπτόμενοι σνομπάρουν την ιδέα να υπάρχει οτιδήποτε  έξω από τον μετρήσιμο, υλικό κόσμο. Συμπεριλάβατε το DMT σε κάποιες θεωρίες όπως της εξωσωματικής εμπειρίας, της επιθανάτιας εμπειρίας και της απαγωγής από εξωγήινους. Φαίνεται ότι υπάρχει μια συνεκτικότητα στις αναφορές μεταξύ όσων είχαν μια εξωγενώς χορηγούμενη «εμπειρία του DMT» και όσων βίωσαν κάποια από αυτά τα φαινόμενα δίχως DMT. Είναι μήπως αυτή η συνεκτικότητα των αναφορών και των στατιστικών που σας οδήγησε στο να αναπτύξετε αυτή τη θεωρία ή κάτι εντελώς διαφορετικό;

Η αληθινή μου ενόρμηση να κάνω τη δουλειά με το DMT ήταν η παρατήρηση του πόσο όμοια είναι η επίδραση των ψυχεδελικών ουσιών με τις περιγραφές κάποιων συγκεκριμένων Ανατολικών θρησκευτικών διαλογισμών αλλά και των επιθανάτιων εμπειριών. Μου φάνηκε ότι πρέπει να υπάρχει κάποιος κοινός βιολογικός παρανομαστής. Δηλαδή, ίσως τα ψυχοδηλωτικά και οι διαλογιστικές πρακτικές ενεργοποιούν το ίδιο μέρος του εγκεφάλου, ώστε οι δύο καταστάσεις να μοιάζουν. Μου έγινε γνωστή η συσχέτιση μεταξύ της εμπειρίας του DMT και των όσων γράφοντα περί της εξωγήινης απαγωγής αφού τελείωσα την έρευνά μου.

Σε σχέση με τα ευρήματα από τα ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα, είδατε κάτι που να σας εξέπληξε ή κάποια συνεκτικότητα που θα έπρεπε να αναφερθεί;

Κάναμε κάποια εγκεφαλογραφήματα με το DMT, αλλά τα δεδομένα δεν ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα λόγω τεχνικών δυσκολιών.

Γνωρίζω ότι έχετε κάνει εκτεταμένες έρευνες επί της μελατονίνης και της επίδρασής της στο σώμα. Μολονότι ανακαλύψατε ότι η μελατονίνη δεν έχει ψυχοενεργές ιδιότητες, μήπως ανακαλύψατε ότι έχει ωστόσο κάποια σχέση με το DMT; Στην προηγούμενή μας συζήτηση, σας πληροφόρησα περί της πεποίθησής μου ότι η μελατονίνη θα μπορούσε να μετατρέπεται σε DMT μέσω της αλκάλωσης. Έχετε κάτι να πείτε γι’ αυτό;

Οι έρευνές μου περί μελατονίνης διεξήχθησαν από το 1985 ως το 1987. Η κύρια ψυχολογική επίδραση στις υψηλές δόσεις της είναι η νάρκωση παρά κάποια ψυχοδηλωτική επίδραση. Ανακαλύψαμε ωστόσο ότι η ενδογενής μελατονίνη εκτός από τους κιρκαδιανούς ρυθμούς ελέγχει και τη θερμοκρασία του σώματος στη μέση της νύχτας.

Συζητήσαμε όντως περί της υποτιθέμενης μεταμόρφωσης της μελατονίνης σε DMT μέσω της αλκάλωσης… Ωστόσο, δε μου είναι οικείο αυτό το μονοπάτι.

Στη θεωρία σου περί νευροθεολογίας προτείνετε ότι ο εγκέφαλος είναι σχεδιασμένος ώστε να επικοινωνεί με τον Θεό. Υπαινίσσεστε ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί ως μια κεραία; Κι αν ναι, μήπως αυτό υπαινίσσεται ότι οι εγκέφαλοί μας είναι εγγενώς ικανοί στο να προσλαμβάνουν πληροφορία κατά τρόπο «τηλεπαθητικό»;

Η θεωρία μου περί νευρολογίας υποδηλώνει ότι ο Θεός σχεδίασε, τρόπον τινά, τον εγκέφαλο ώστε να μπορούμε να επικοινωνούμε μαζί Του και με τους διαμεσολαβητές/αγγέλους Του. Νομίζω ότι είναι πιο περίπλοκο από μια απλή κεραία· ίσως μια καλύτερη αναλογία θα ήταν η τηλεόραση η οποία εκθέτει πληροφορία που προσλαμβάνεται από μια εξωτερική πηγή χρησιμοποιώντας διάφορες τροπικότητες. Στην περίπτωση του εγκεφάλου, αυτό θα ενείχε όλα τα συστατικά της υποκειμενικής εμπειρίας, συμπεριλαμβανομένης της αντίληψης, της γνώσης, του συναισθήματος, κοκ.  

Βασιζόμενοι στις έρευνές σας και τις αναφορές που καταγράφονται στο βιβλίο σας, πολλοί συμμετέχοντες στο πείραμα του DMT αναφέρουν μια διαφορετική άποψη για το τι σημαίνει να πεθαίνεις, ιδίως όταν η εμπειρία είναι πλήρης στην έντασή και το βάθος της. Φαίνεται ότι κάποιοι από αυτούς υπερέβησαν τον φόβο τους για τον θάνατο. Μπορείτε να εξηγήσετε γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιες είναι οι δικές σας σκέψεις για τη διαδικασία του θανάτου; Πιστεύετε στην έννοια της μετενσάρκωσης;

Όταν πια όλα είχαν γίνει και ειπωθεί, έδωσε στους εθελοντές μου μόνο δυο συμβουλές προετοιμασίας για το πώς να χειριστούν την υψηλή δόση του DMT: ότι είναι πολύ απότομη και ότι μπορεί να πιστέψουν ότι είναι νεκροί. Αναφορικά με την τελευταία συμβουλή, υποδήλωσα ότι υπάρχουν δυο τρόποι να το αντιμετωπίσουν αυτό: είτε με πανικό και παλεύοντάς το μέχρι το τέλος είτε με ψυχραιμία και με απόλυτη προσοχή στο που βρίσκονται και στο τι συμβαίνει.

Αυτή τελικά αποδείχθηκε μια καλή συμβουλή, διότι σχεδόν όλοι οι εθελοντές βίωσαν όντως στις υψηλές δόσεις του DMT το διαχωρισμό της συνειδητότητας από το σώμα, και μόνο μια μικρή μερίδα βίωσε τον πανικό. Αυτό το συναίσθημα του να διαχωρίζεται ο νους από το σώμα τους έδειξε ότι η συνείδηση μπορεί να υπάρχει σε ένα μη-φυσικό πεδίο και έδωσε σε πολλούς από αυτούς την επιβεβαίωση ότι η συνείδηση επιβιώνει του σωματικού θανάτου.

Επιπρόσθετα, έχω κάνει διάφορες εικασίες περί του ότι ίσως το DMT να εκκρίνεται κατά την επιθανάτια εμπειρία. Προτάσσω πολλές περιστασιακές αποδείξεις γι’ αυτό στο πρώτο μου βιβλίο, DMT: The Spirit Molecule. Αν όντως αυτό ισχύει, τότε όντως η υψηλή δόση του DMT μπορεί να είναι μια πρόβα θανάτου. Δηλαδή, κάποιος εισέρχεται σε μια κατάσταση που μοιράζεται πολλά χαρακτηριστικά με όσα συμβαίνουν στην πραγματική επιθανάτια διαδικασία. Αυτό έκανε έγειρε τη διαίσθηση πολλών εθελοντών και μετά τις εμπειρίες υψηλής δόσης που τους έβαλε σε μια μη-σωματική αλλά εντελώς συνειδητή κατάσταση, πίστεψαν ότι είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για την επιθανάτια διαδικασία.

Η έννοια του «εξωσωματικού» είναι ξένη στους κύκλους των κυρίαρχων επιστημονικών κύκλων, δοθείσης ότι η έννοια της «ψυχής» ή του «πνεύματος» δεν έχει γίνει ακόμη ιδιαίτερα αποδεχτή… Όμως, υπάρχουν πρωτοποριακοί οργανισμοί όπως το Monroe Institute και το International Association of Consciousness που ειδικεύονται σε τέτοια αντιληπτά φαινόμενα. Ποιες είναι οι σκέψεις σας στις αναφορές περί εξωσωματικές εμπειρίες; Πιστεύετε ότι σε κάποια φάση αυτές οι εμπειρίες θα αποδειχτούν σε κλινικό περιβάλλον ως κάτι περισσότερο από απλά μια παραίσθηση του νου;

Πολλές από τις συζητήσεις περί των εξωσωματικών εμπειριών περιλαμβάνουν τα φαινόμενα περιπλάνησης σε άλλα μέρη μέσω της ελεύθερης συνειδητότητας. Δεν είναι αυτό που ακριβώς συμβαίνει όμως κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης εμπειρίας με το DMT, δεδομένου ότι κανείς δεν πέταξε πάνω από το Αλμπουκέρκε ή δεν επισκέφτηκε τους συγγενείς του στο Τολέδο. Παρότι υπήρχαν αναφορές από πολλούς εθελοντές ότι βρίσκονταν «κάπου αλλού», αυτό το κάπου αλλού συμμετείχε μάλλον σε ένα παράλληλο επίπεδο της πραγματικότητας παρά στην καθημερινή μας πραγματικότητα.

Η λαϊκή ιδέα της εξωσωματικής εμπειρίας θα μπορούσε να επαληθευτεί απλώς με τη χρήση πληροφοριών από όσους βρίσκονταν στο μέρος που η ατομική συνειδητότητα επισκέφτηκε. Από την άλλη, η αντικειμενική φύση του εγχειρήματος της μαρτυρίας των περιεχομένων παράλληλων επιπέδων της πραγματικότητας θα απαιτούσε ένα πολύ πιο επιτηδευμένο τρόπο επαλήθευσης. Για παράδειγμα, η ανάπτυξη μιας κάμερας της «σκοτεινής ύλης» που θα μπορούσε να αποτυπώσει εικόνες αυτού του φυσικού πεδίου θα ήταν ένας ενδιαφέρον τρόπος σύγκρισης των αναφορών που μας έδωσαν οι εθελοντές.

Ήσασταν αρκετά ανοιχτός περί των σκέψεών σας περί πολλών από των αναφερόμενων «οραμάτων» και μυστικιστικών εμπειριών στα θρησκευτικά κείμενα και ιδιαίτερα της Βίβλου ως μια πιθανή συσχέτιση με την ενδογενή παραγωγή του DMT. Έχετε επίσης μια εξαιρετική παράθεση από έναν από τους εθελοντές σας, που είπε: «Μπορείς να είσαι άθεος μέχρις ότου το 0,4» (εννοώντας το κατώφλι της υψηλής δόσης του χορηγούμενου DMT). Πιστεύετε ότι αυτή η σύγκλιση μεταξύ θρησκείας/πνευματικότητας και επιστήμης θα συμβεί στα επόμενα 20 χρόνια; Αν ναι, πιστεύετε ότι το DMT είναι ακριβώς ένα από τα σημεία αυτής της σύγκλισης;

Πριν τον Καρτέσιο και τον Σπινόζα, η θρησκεία και η επιστήμη ήταν αρκετά στενά συνυφασμένες στη μεσαιωνική μεταφυσική. Μπορούσε κανείς να περιγράψει φυσικά φαινόμενα, να εξηγήσει το μηχανισμό τους, και την ίδια στιγμή να θέσει μια υψηλότερη τάξη αφαίρεσης και οργάνωσης, αναθέτοντάς την στον Θεό και των μεσολαβητών Του. Ένας από τους στόχους μου στην πρόταση του νευροθεολογικού μοντέλου της θρησκευτικής εμπειρίας είναι να προσκαλέσω τον κόσμο να αναλογιστεί το πώς θα ήταν δυνατό η ενδελεχής επιστημονική μεθοδολογία να υπάρξει στο ευρύτερο ηθικό και θεολογικό πλαίσιο. Εδώ που τα λέμε, θα χρειαστούν εκατοντάδες χρόνια για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, καθώς είμαστε ήδη εκατοντάδες χρόνια μακριά από αυτόν τον διαχωρισμό.

Το πρόσφατο ενδιαφέρον στη βιολογία της πνευματικής εμπειρίας μας προμηθεύει με ένα μεγάλο υπομόχλιο, που θα βοηθήσει σε αυτές τις συζητήσεις περί ενοποίησης. Και, καθόσον το DMT μεσολαβεί μεταξύ των πνευματικών και των υλικών κόσμων, σίγουρα έχει να παίξει το ρόλο του στη συζήτηση περί της ανάπτυξης μιας σύγχρονης μεταφυσικής.

 Δηλώσατε ότι ο Jim Fadiman διεξάγει έρευνες στις επιδράσεις των μικρών δόσεων του DMT. Αυτό αντιπαρέρχεται τις παραισθησιογόνες και εξωσωματικές εμπειρίες, υποθέτω. Γνωρίζετε ποια τα οφέλη από τέτοιου τύπου πειράματα;

Ο Jim διερευνά κυρίως τις χαμηλές δόσεις του LSD. Θα ήταν καλύτερα να μιλήσετε με τον ίδιο για το πώς πηγαίνει η έρευνα. Πίνοντας μια μέρα τσάι στο σπίτι του με τη σύζυγό του Ανίτα στην Ελβετία κοντά στα Γαλλικά σύνορα, ο Albert Hoffmann μας είπε ποια είναι η αξιέπαινη επίδραση των μικρών δόσεων του LSD σε καθημερινή βάση· ας πούμε, εκεί γύρω στα 10 μικρογραμμάρια. Πίστεψε ότι αυτή η δοσολογία εξυπηρετεί ως «τονωτικό» -αυξάνοντας την εγρήγορση, την ευστροφία, τη δημιουργικότητα, τη διάθεση, κλπ.

Μιλώντας για διαλογιστικές τεχνικές και το DMT, υπάρχει μια έρευνα που εκδόθηκε στο Proceeding of National Academy of Sciences τον Μάρτιο του 2014 σχετικά με μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι έχουν την ικανότητα να ελέγξουν συνειδητά το αυτόνομο νευρικό τους σύστημα και το ανοσοποιητικό. Η τεχνική που περιλήφθηκε στην έρευνα ήταν ο διαλογισμός στο «Τρίτο Μάτι» μαζί με ασκήσεις βαθιάς αναπνοής. Προφανώς αυτή είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που μια επιστημονική κοινότητα έχει μετρήσει και καταγράψει αυτή την έμφυτη ικανότητα στους ανθρώπους. Επί τη βάσει του έργου σας και των προσωπικών σας εμπειριών, πιστεύετε ότι εμπλέκεται εδώ το DMT; Αν ναι, ποιες θα ήταν οι δυνητικές διακλαδώσεις για την έμφυτή μας ικανότητα για αυτοϊαση;  

Αν οι διαλογιστικές πρακτικές επιφέρουν εμπειρίες παρόμοιες με αυτές που συμβαίνουν δια της χορήγησης του DMT, τότε βγαίνει το συμπέρασμα ότι το ενδογενές DMT ενεργοποιείται. Ακόμη κι αν, αυτές οι πρακτικές, δεν επιφέρουν ολοκληρωτικά ψυχοδηλωτικά φαινόμενα, εξακολουθεί να υπάρχει η πιθανότητα να εμπλέκεται το DMT, αλλά αυτό είναι δύσκολο να το υποστηρίξει κανείς. Προφανώς, τα δεδομένα μας αφήνουν το ελεύθερο να το υποθέσουμε. Αλλά λόγω των τεχνικών δυσκολιών στην καταμέτρηση τέτοιων χαμηλών ποσοτήτων της ουσίας, η πλήρης διευκρίνιση δεν είναι ακόμη εφικτή.

Ποια, πιστεύετε, η συμβολή του Διαδικτύου στην πρόοδο του κοινού ενδιαφέροντος και της κατανόησης της πνευματικής πτυχής της ζωής;

Όπως σε όλα, το Διαδίκτυο διέθεσα περισσότερη «πληροφορία» διαθέσιμη αλλά παραμένει δύσκολο όπως πάντα το να ξεχωρίσεις την ήρα από το στάχυ. Ένα παράδειγμα αυτού είναι το γεγονός ότι πολλές από τις θεωρίες για τις οποίες εικάζω στο βιβλίο μου για το DMT έχουν προσληφθεί ως γεγονός, παρόλα τα πολλά εισαγωγικά που έβαλα γύρω από αυτές τις εικασίες, διαχωρίζοντάς τες από τα επιστημονικά δεδομένα. Όταν μόνο αποσπάσματα και εντυπώσεις εισάγονται στο πελώριο Διαδίκτυο, ως εκ φυσικού η ουσία της απόπειρας θα παρερμηνευτεί. Ταυτόχρονα, ο κόσμος έχει πρόσβαση σε ιδέες και αντικείμενα που ειδάλλως δε θα ήξεραν –δοθείσης ότι η προσβασιμότητα αυτή θα διέπεται από την προδιάθεση για επιτηδευμένη εξερεύνηση του υλικού, μόνο καλό μπορεί να προκύψει.

Μόλις πρόσφατα έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο σας βιβλίο DMT & The Soul of Prophecy, το οποίο φαίνεται να είναι μια εκ των βαθέων ματιά στην εξέλιξη των πεποιθήσεών σας. Ποιο θα θέλατε να ήταν το πεπρωμένο της κατανόησης μας γι’ αυτό που αποκαλούμε «ζωή» στα επόμενα 10, 20, 100 χρόνια;

Κατά κάποιον τρόπο, θα ήθελα να δω την επιστροφή σε μια κοσμοθέαση όπως είχε διαμορφωθεί από τους μεσαιωνικούς Ιουδαίους φιλόσοφους. Αυτή ήταν μια υψηλά επιτηδευμένη μεταφυσική που διέθετε μια ενιαία συγκρότηση της επιτηδευμένης θεολογίας με την επιστήμη των ημερών. Είχαν μια υπερβολικά εκλεπτυσμένη κατανόηση της σχέσης μεταξύ του Θεού και του σύμπαντος, συμπεριλαμβανομένων της δημιουργίας και της πολυποίκιλης ζωής. Ιδιαίτερα, προχώρησαν δυνατά στη συζήτηση του γιατί τα πράγματα είναι όπως είναι, παρά διαφορετικά.

Μετά τον Καρτέσιο, και κυρίως τον Σπινόζα, η «μεσαιωνική» μεταφυσική έμεινε στάσιμη. Ωστόσο, αυτό συνέβη επειδή αυτοί οι φιλόσοφοι είχαν αρνηθεί την αυθεντία της Εκκλησίας μέσα στο πολιτικό και οικονομικό πεδίο, παρά λόγω κάποιας εξέλιξης στην ίδια τη μεταφυσική σκέψη. Παραταύτα, χρειάζονταν να αποξηλώσουν την αυθεντία πάνω στην οποία το κληρικό κατεστημένο βασίζονταν –το οποίο ήταν η αποκαλυπτική φύση των Γραφών. Δρώντας έτσι, έφεραν το τέλος σε κάθε περαιτέρω εξέλιξη των μεταφυσικών μοντέλων που γενικότερα ήσαν τόσο παραγωγικά.

Η επιστημονική έρευνα της πνευματικότητας φαίνεται να είναι το τέλειο πλέγμα γύρω από το οποίο μπορούμε να χτίσουμε, ή να ξαναχτίσουμε, μια κυρίαρχη θέαση της ύπαρξης που θα λαμβάνει υπόψιν της αμφότερες τη θρησκευτική και την επιστημονική μεθοδολογία, την ηθική και τη θεωρία. Αυτό ίσως να γίνει καλύτερα αν επιστρέψουμε με επιτηδευμένο τρόπο στο εν λόγω προηγούμενο σύστημα σκέψης που κατάφερε κάτι τέτοιο.

  

ΙΔΟΥ ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

Ως εδώ, η πληθώρα ψυχεδελικών εμπειριών, στο πέρασμα τους από τους δαιδαλώδεις μαιάνδρους των εντατικών ψυχονοητικών ανιχνεύσεων και τις φαντασμαγορικές αισθητικές ενοράσεις, δίδαξαν κάτι απολύτως βαρυσήμαντο. Οτιδήποτε πέραν αυτού είναι σαφώς χαμηλότερης σημασίας, ακόμη κι αν πρόκειται για την οντολογική αποκάλυψη της δικτύωσης του πλανήτη μας με εξωγήινους πολιτισμούς –κάτι το οποίο όντως διαφαίνεται όταν η διερεύνηση αποκτά κοσμολογικό χαρακτήρα. Εδώ, όμως, γίνεται αναφορά σε όσα σπλαχνικά μας αφορούν, στο σπονδυλικό ιστό μιας αδιαφιλονίκητης πραγματικότητας, από την οποία απορρέουν όλες οι βιωματικές συνέπειες. Δεν υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από αυτή την ουσιώδη αποκάλυψη. Όλες οι εμπνεύσεις και οι ενοράσεις που αποκομίζει κανείς από την ψυχεδελική εμπειρία, εν τέλει, δείχνουν αυτή την υπέρτατη διαδικαστική εξήγηση, επαληθεύοντας κάθε αλληγορικό πέπλο που την εξεικονίζει ποκιλοτρόπως για τον απλό απαίδευτο νου. Ο λόγος για την έννοια της παλιγγεννεσίας...

   Η διεύρυνση της συνειδητότητας δεν είναι μια αναίμακτη διαδικασία –καθώς περιπλέκει τα πράγματα, προκαλεί πόνο, σκοτίζει κατά τη διαφώτισή της και θέτει τις διαπροσωπικές σχέσεις εντός μιας ιλιγγιώδους ψυχαναλυτικής στερεομετρίας, που αποκαλύπτει ασυνέπειες και μια απρόσμενη υποκρισία. Φαίνεται ότι η διεύρυνση της συνειδητότητας, τουλάχιστον στα πρώτα της ερεθίσματα, είναι η αναμέτρηση με τη δυναμική εκτέλεση μιας λαβωματιάς. Όντως, μετά από χρόνια εξερεύνησης μπορεί κανείς να αποφανθεί με βεβαιότητα ότι η εσωτερική αλήθεια αναδύεται πάντα ως μια τοπογραφία πόνου, με τις βαθιές σχάσεις των αρνήσεων και τα ρήγματα της αναφομοίωτης ψυχικής ετερογένειας, κατά τρόπο που δε σου επιτρέπει να απολαύσεις την προοπτική της ευφραντικής εκκένωσης, έτσι όπως την εκφράζει ο βουδιστικός λόγος. Είναι επειδή τα ψυχοτρόπα ερεθίσματα συνοδεύονται πάντα από το ξέσπασμα μιας πυκνογραφημένης σκέψης διαβάλλοντας στην προοπτική αυτή ως ένας περίπλοκος ελκυστικός αραχνοϊστός που αιχμαλωτίζει την προσοχή, δρομολογώντας το νου σε αναρίθμητες διακλαδώσεις υποθέσεων με μια ματαιόπονη αναλυτικότητα που όλο και συγκαλύπτει το «σωτηριολογικό» ζητούμενο.

   Ο λόγος που η σκέψη γίνεται ο δήμιος οφείλεται στο ότι ο αραχνοϊστός είναι πλεγμένος με τη λογική των μοτίβων της ναρκισιστικής έπαρσης. Οι στοχαστικές αναπροσαρμογές και η απόμακρη ιχνηλασία τους παρασέρνουν την, τρόπον τινά, παιδική περιέργεια που κρύβεται μέσα μας με το θέλγητρο μιας γλυκιάς καραμέλας όλο και μακρύτερα στο σολιψισμό της ιδεοληψίας που δεσμεύει σε φιλοσοφίες και μεταφυσικές θεωρήσεις, από τις οποίες τρέφεται το βουλιμικό Εγώ. Ωστόσο, η ψυχεδελική εμπειρία, παρ’ όλες τις αυτάρεσκες νεφέλες, αργά ή γρήγορα, σου το δείχνει καθαρά: ότι η επένδυση στις νέες πολυσχιδείς δυνατότητες της σκέψης αποτελεί όχι την έξοδο από τα βάσανα αλλά μια μακρά παράταση της ματαιόπονης συνθήκης. Πρόκειται, λοιπόν, για μια αμφίσημη εμπειρία διότι εκείνο που σου δίνει, την προμηθεϊκή ικανότητα υφαρπαγής της Αλήθειας ή του Κόσμου, σου το αναιρεί, τείνοντας προς το πεδίο βαρύτητας μιας ύστατης αντί-ηρωικής αυτοπαραίτησης, που τελικά δεν είναι δα και τόσο ακατανόητη ή τρομερή όσο φάνταζε στις επάλξεις της ανέγερσης του χαρακτήρα. Εκεί, στο μεταίχμιο, όμως, ο νους εργάζεται μανιωδώς για να μείνει εν κινήσει· για να στήσει το μεγάλο «θρίαμβο» ή έστω για να γλιτώσει τη μαύρη οπή της «απώλειας» -ενδίδει σε σκέψεις που γεννούν σενάρια, επικροτεί αποκαλύψεις και εντρυφεί σε δυναμικές του μέλλοντος που εγγυώνται τη συμπύκνωση του θελήματος, την ένυλη διάσταση του οράματος.

   Τούτο το ξέφρενο ξέσπασμα του συλλογισμού, καθώς ο χρόνος περιστρέφεται σα στατική μαντάλα στο φαινομενικά αιώνιο «πάγωμα» της Στιγμής, παρότι ευαγγελίζεται μεφιστοφελικές δυνατότητες, τρέπεται ως μια «θριαμβευτική απώλεια» του Μηνύματος, που χαράζει στον αινιγματικό φόντο των ρευστών ψυχονοητικών δεδομένων. Έτσι, ενώ η πραγματικότητα ανοίγει αποκαλυπτικά τα πιο κρυφά της περιεχόμενα, το λευκό περιστέρι πετάει και φεύγει -κυνηγάς την όψιμη ουρά της ψυχεδελικής αποκάλυψης, σαν επαίτης που σέρνει τα νεφελώδη πλούτη του... Συνειδητοποιείς, λοιπόν, ότι εν παραλλήλω στη διάρκεια της ψυχεδελικής εμπειρίας, όπως και στη διάρκεια της ζωής, γίνεσαι το θύμα του ίδιου επαναλαμβανόμενου ατοπήματος: αμελείς να προλάβεις να εστιάσεις εκεί όπου πάλλεται το μόνο λυτρωτικό Μήνυμα –η απτή γόνιμη μήτρα του τίποτε, το Είναι άνευ περιεχομένου και ιδιοτήτων, το διάκενο που το αλαφιασμένο βήμα της ύπαρξης παραγνωρίζει υποτιμητικά: ιδού το ύστατο υπαρξιακό ζητούμενο.

   Είναι τόσο δύσκολο να αρπάξεις το περιστέρι! Άλλωστε δεν είναι ζήτημα αρπαγής αλλά απλής παραίτησης στη βούλησή του· εμπιστοσύνη ότι ίσως τελικά αναπαυθεί στον καρπό σου. Έτσι είναι που παρασκευάζεις το Έλαιο της Παλλάδας Αθηνάς. Η αρετή ανθοβολεί τους αμάραντους βολβούς των αιώνων, που ανέμεναν στη σπονδυλική σου στήλη το ρεύμα της εκκένωσης, μέσα από μια πληθώρα εποχιακών μεταπτώσεων στα τοπία της μετενσάρκωσης. Η ψυχή ανθοβολεί όχι με ένα πρόταγμα ούτε με ηθικές διδαχές ή τις φλύαρες νουθεσίες, αλλά με τη στοχαστική αναδίπλωση στο τίποτε, ως τη λυτρωτική απόκριση στην ανησυχαστική βοή αμφότερων της ζωής και της μορφοκλασματικής της μικρογραφίας, την ψυχεδελική εμπειρία. Τότε συνειδητοποιεί κανείς ότι τα σπέρματα στοχαστικής προπέτειας και συνειρμικής ματαιοδοξίας μολύνουν προαιώνια το πεδίο του Ασυνειδήτου. Πρόκειται για τη μόνιμη εκκρεμότητα που σε ταλανίζει. Επιτέλους, η ψυχεδελική εμπειρία εκλύει τους επιβήτορες των ολέθριων στοιχημάτων που έμελλαν να δρομολογήσουν τη ροή κι αυτού του βίου κι ο επαναλαμβανόμενος αγώνας αιώνων συμπυκνώνεται διδακτικά εν μια νυκτί. Εις μάτην, ούτως ή άλλως...

   Καθώς ωριμάζεις αναστοχαστικά από τις διαδοχικές διανοίξεις στο τίποτε, από ένα σημείο και ύστερα το βλέπεις καθαρά: η ιδιοσυστασία μιας προσωπικότητας αποτελείται από ερείσματα ανισότητας και διαφοράς· κοιλότητες και εξοχές πλασμένες από μια υπέρτατη αιτιότητα. Τα συμπλέγματα, οι ανασφάλειες, οι ορμητικές ικανότητες, οι νευρώσεις και η εκάστοτε ορμέμφυτη μαεστρία, όλα τους επισημαίνουν ένα διαδικαστικό υπόβαθρο, ένα παμπάλαιο εν εξελίξει έργο. Όπως ακριβώς τα πάντα στο υλικό και νοητό Σύμπαν υπόκεινται σε μια αιτιατή αλληλουχία εκ της οποίας εξηγούμε τα πράγματα, έτσι και η υπαρξιακή χωροθεσία στις περιβάλλουσες και ψυχολογικές συνθήκες υπόκεινται στη λογική της αιτιοκρατίας, όχι αποκλειστικά με τον τρόπο που το εξηγεί η γενετική βιολογία, αν και παραμένει μια σημαντική συνιστώσα, αλλά με εκείνη τη λογική που αναγνωρίζει τη βούληση και τις κλίσεις της ως πρότερη της εκάστοτε βιολογικής γέννησης.

   Όταν ο νους διευρύνεται και διαφεύγει των δημόσιων ερμηνειών, οι ιδιάζουσες εικοτολογικές του βυθοσκοπήσεις καταλήγουν ξανά και ξανά σ’ αυτόν τον υπέρτατο πυθμένα της Αλήθειας. Όντως, οι νευρώσεις, τα έμφυτα ταλέντα, οι πρώιμες ενδεχομενικές περιστάσεις που καταδικάζουν ή πριμοδοτούν την ανάπτυξη ενός ανθρώπου, η αστείρευτη γοητεία ή η αποκρουστική ασχήμια, τα ειδυλλιακά τοπία ή οι παρακμιακές συνοικίες που περιβάλλουν τον βίο ενός ανθρώπου, όλα αποτελούν, ως μια φυσική συνέπεια, το εκ νέου αποτύπωμα της προ γενετήσιας φυσιογνωμίας· όλα, είτε στην ευχάριστη είτε στη δυσάρεστη τους όψη, είναι η έκφραση της Νεμέσεως, ο αραχνοϊστός επί του οποίου χρονοτριβεί η προαιώνια βούληση, που κατ’ επανάληψιν γεννιέται και πεθαίνει· ηδονίζεται και πονάει...

   Υπάρχει στη ζωή όλων μας μια υπόρρητη συναισθηματική αφήγηση, μια δυσβάστακτη βαρύτητα –το βάρος της ύπαρξης που πάντα απειλεί να μας συντρίψει καθώς κάθε βίωμα, κάθε βιογραφία, ανεξαρτήτως της ποιότητας ή του πρόσημου, παραμένει δέσμια της παρερμηνείας και της χιμαιρικής εγκόσμιας επιδίωξης. Αλλά ακόμη και η απόπειρα ασκητικής ανάνηψης υπόκειται στη βία της ύπαρξης, δοθείσης ότι η αναμέτρηση με την πρώιμη αφέλεια επιδεινώνει τους μέχρι πρότινος ασυνείδητους κραδασμούς...

   Όλα όσα συναντάς στα ψυχοδηλωτικά μυστήρια, οι δήθεν φιλαληθείς ενορμήσεις και τα ερεθίσματα μετανοίας δεν είναι παρά όψιμα σκαλοπάτια που πρέπει διηνεκώς να αφήνεις πίσω. Τόσο πολύ μπλεγμένη είναι η αράχνη στον ιστό της. Ο οίστρος με τον οποίο η ψυχή εξύφανε τα έργα της και τις ιδιότητες της, είναι και τα ασφυκτικά σημεία της γενεαλογίας των βασάνων, τα οποία εξυφαίνονται αναποδράστως από τη λαχτάρα του να είσαι κάποιος ή κάποια με τη βαθιά σφραγίδα της ιδιοπροσωπίας. Δίχως αμφιβολία, όμως, η ωρίμανση της αναστοχαστικής ζύμωσης καθιστά σαφές ότι τα στίγματα της ιδιότητας αποτελούν τα αιχμηρά δόκανα επί μιας προαιώνιας πληγής που αναμένει καρτερικά την ίαση της στην αλληλουχία των προσώπων που ενδύεται.

   Μπορεί αρχικά να το διασκεδάζεις όλο αυτό το παιγνίδι κι, αλήθεια, κανείς δεν επαίρεται ότι αυτές οι ιδιότητες αρμόζουν να εξαλειφθούν οριστικά. Όμως θα πρέπει να γνωρίζεις ότι σε αυτά τα σημεία ενσαρκώνεται, την κάθε φορά της αυταπάτης, με πόθο και λαγνεία η αλαφιασμένη ορμή της άγνοιας ή, τέλος πάντων, της αναδυόμενης γνώσης. Κι όσο λιγοστεύει ο συνωστισμός τους στο πλέγμα της αεικίνητης σκέψης τόσο φεγγερό γίνεται το πρόσωπο στην αυγή του εξιλεωτικού φωτός, που ούτως ή άλλως έμελλε να ανατείλει.

   Το διεκδίκησες, αρχής γενομένης από τα κατακάθια της πυκνής ύλης, ως ζώον που τρώει τα περιττώματά του. Ως απάνθρωπος εκτελεστής αθώων θυμάτων. Ως σαδιστής που την υψηλότερή του οκτάβα τη βίωνε σε βίαια οργασμικά ξεσπάσματα επί του αντικειμένου του πόνου. Ως υποκριτής φιλάδελφος και λάτρης ενός φτιασιδωμένου αστικού θεού. Ως νευρωτικός μάγος που κλείνεται με αυτοπροαίρετο ασκητισμό στις στοές του εφιάλτη. Έστω κι εθελοτυφλώντας, το διεκδίκησες το ύστατο Φως, μέσα από αμφιλεγόμενα αλισβερίσια, ως πονηρή αλεπού των λιμανιών ή αισχρός αρουραίος των καραβιών...

  Η ψυχή έχει κάνει πελώριο ταξίδι, επίπονα χαμένη στον ασήμαντο όχλο· επίπονα εξατομικευμένη με το μαστίγιο του ασκητικού μόχθου· οδυρομένη στις λάβες της ενοχής («αχ να γυρνούσε ο χρόνος πίσω!» –ο χρόνος πάντα γυρνάει στην αχλή της μακραίωνης λήθης) ή διασυρόμενη από το γλυκερό νέκταρ της αμετροέπειας και της ασυδοσίας («άλλη μια φορά, να το ζήσω πάλι!» –πρόσεξε τι εύχεσαι, η αχλή της λήθης εμφορείται από γνώριμα προαιώνια τοπία). Σε αμφότερες τις περιπτώσεις είσαι ο καρατομημένος διεκδικητής που βάλλεται από το ατελές ήμισυ των πάντων...

   Στη διάρκεια της ψυχεδελικής έκστασης, όλα αυτά έχεις την ευκαιρία να τα συνειδητοποιήσεις στο απρόσμενο φέγγος ενός παροξυσμού που γδύνει την αυταπάτη των αιώνων. Κι αν τελικά αξίζει να ζεις δίχως να είσαι παραστρατημένος από τις κοντόφθαλμές σου επιδιώξεις, καλύτερα να αναλάβεις όλη την ευθύνη, από το πρόδηλο του παρόντος χρόνου μέχρι τις αβυσσαλέες ρίζες των γεγονότων που απλώνονται όχι απλώς στο βάθος της εκάστοτε υποκειμενικότητας αλλά και στο βάθος του παρελθόντος, στην ευρύτατη, δηλαδή, εξύφανση της δομής της παρούσας προσωπικότητας, από λάθος σε λάθος, αφέλεια σε αφέλεια...

   Συντρίμμια ανυπόστατα, ερείπια του παρελθόντος –η μάσκα που επιτέλους πέφτει.

   Μη φοβάσαι το Κενό που απομένει. Δεν είναι ευτελής μηδενισμός. Αν το αντέξεις λίγα δευτερόλεπτα, στο ανήλεο ξέσπασμα της έκστασης, ίσως δεις τι σημαίνει να σε καταπίνει ο Δράκος της ευφροσύνης, όταν το βάρος της ύπαρξης γίνεται ο εκκωφαντικός κρότος και η ηχώ της Αγάπης. Αυτή τη μεγάλη λεωφόρο που μέλλει να οδηγήσει την ψυχή σε δράματα πραγματικού θριάμβου, με επίκεντρο επιτέλους τον Άλλον...

   Αλλά αν είναι να υποκρίνεσαι ή να το μιμείσαι, καλύτερα να περάσεις πρώτα από τη μύηση…

ΝΗΦΑΛΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

 

 

Απόσπασμα της συνέντευξης του James Fadiman, PhD. από το βιβλίο του The Psychedelic Explorer's Guide

 

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να υπάρχει μια αναζωπύρωση στο ενδιαφέρον περί των ψυχεδελικών. Τι συμβαίνει;

Ως κοινωνία τείνουμε στη παραδοχή –ενόσω οι κυβερνήσεις έχουν προ πολλού απαγορεύσει την έρευνα, τα επιστημονικά περιοδικά έχουν πάψει να δέχονται άρθρα και η χρηματοδότηση για έρευνα έχει στερέψει- ότι οι νέοι εξακολουθούν να παίρνουν ψυχεδελικά. Και αυτοί οι νέοι, οι οποίοι είναι κυρίως καλά μορφωμένοι, αρχίζουν να παραδέχονται στους κύκλους τους ότι οι δεκαετίες της παραπληροφόρησης δεν είχαν το αποτέλεσμα που θα άρεζε σε αυτούς που την προωθούν. Πρόκειται για μια άλλη γενιά, κάποιοι από την οποία λένε: «Είδα με ειλικρίνεια τις εμπειρίες μου εν συγκρίσει της ποικίλης παραπληροφόρησης που μας κατακλύζει και βγάζω το συμπέρασμα ότι η δική μου εμπειρία είναι πιο αξιόπιστη και έγκυρη».

Έτσι λοιπόν τα ψυχεδελικά βγαίνουν ξανά από τη ντουλάπα. Σε ποιο πλαίσιο θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά από την πλειονότητα της κοινωνίας στο μέλλον;

Πρέπει να δούμε τη χρήση του ψυχοδηλωτικού υλικού σε δυο πλαίσια: Το ένα είναι το ενθεογονικό πλαίσιο και το άλλο το ψυχοθεραπευτικό. Το ενθεογονικό πλαίσιο λέει ότι το θρησκεύεσθαι είναι μια ιδιωτική δράση και ότι η κυβερνητική καταστολή των ιδιωτικών, εσωτερικών γεγονότων στρέφεται θεμελιωδώς κατά της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η ατραπός της ενθεογονικής χρήσης, στην οποία και είμαι αφοσιωμένος. Τώρα συνειδητοποιώ ότι η κυβέρνηση δε σταμάτησε απλώς την έρευνά περί δημιουργικότητας. Εκείνο που πραγματικά έκανε ήταν να μου πει: «Πάψε να ασκείς το θρησκεύεσθαί σου, ειδάλλως θα σε κλείσουμε στη φυλακή».

Το άλλο πλαίσιο αποτελείται από τη χρήση ψυχεδελικών ώστε να βοηθηθούν οι άνθρωποι να ζήσουν καλύτερες ζωές, έχοντας λιγότερες νευρώσεις, λιγότερες ψυχώσεις, λιγότερες εμμονές, λιγότερες διαστροφές, κοκ. Αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό πεδίο, το οποίο θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια εκείνων που ιστορικά χορηγούν θεραπευτικές παρεμβάσεις.

Προσωπικά έχω γίνει πιο ριζοσπαστικός. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, γύρω στο 1830, οι νόμοι επέτρεπαν τον καθένα να ασκεί ελεύθερα κάθε είδους θεραπεία ή τύπο ιατρικής που επιθυμούσε. Αν βλάψεις τότε διώκεσαι, αλλά αν δε βλάπτω κανέναν, θα ήθελα να είμαι ελεύθερος να βοηθάω τον κόσμο. 

Τι θα έλεγες στους νέους για τα ψυχεδελικά;

Βασικά θα έδινα έμφαση στο περιβάλλον, την ψυχολογική προετοιμασία, την 0υσία, τον/την συνοδό, τη συνεδρία, τη γενικότερη κατάσταση, που θα τα συνόψιζα ως εξής: Αν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις ψυχεδελικά, κάντο με κάποιον που αγαπάς και, αν μη τι άλλο, με κάποιον που έχει βρεθεί σε ανάλογη κατάσταση πριν από σένα και να ξέρεις ότι ίσως ανακαλύψεις ότι ο κόσμος είναι πολύ καλύτερες απ’ όσο πίστεψες ποτέ. Πέραν τούτου, εκείνο που γενικά λέω είναι πως θα ήταν πολύ καλύτερο να γνώριζες τις αλήθειες σου πριν ακόμη δουλέψεις με τα ψυχοδηλωτικά. Πολλοί ξεκινούν σήμερα τη χρήση τους σε άγουρη ηλικία. Εκείνο που έμαθα από την έρευνά μου είναι ότι τα ψυχεδελικά παίρνουν τις εμπειρίες της ζωής σου και τις ζυμώνουν, ούτως ώστε κάτι νέο να αναδυθεί. Αν δεν έχεις κάτι ιδιαίτερο για να ζυμωθεί, μπορεί να μην έχεις να κερδίσεις κάτι απ’ όλη αυτή την ενασχόληση. Πάντα έβλεπα τα ψυχοδηλωτικά ως εργαλεία μάθησης. Ακόμη και στη μέση μιας ψυχεδελικής εμπειρίας, θ’ άρχιζα να σκέφτομαι: «Αναρωτιέμαι τι θα κάνω με αυτή τη νέα ιδέα που μου ήρθε». Κατά κάποιον τρόπο, θέλω να τελειώνει ώστε να περάσω γρήγορα στη φάση της αφομοίωσης, διότι δεν είναι η ψυχεδελική εμπειρία αυτή καθεαυτή που με ενδιαφέρει αλλά η δημιουργική δραστηριότητα που κινητοποιεί. 

Πώς νομίζεις θα ήσουν δίχως τα ψυχεδελικά;

Δίχως τα ψυχεδελικά θα ήμουν περισσότερο νευρωτικός και περισσότερο βαρετός. Έχω μια ξεκάθαρη ιδέα του ποιος ήμουν ως φοιτητής του Χάρβαρντ: ανόητος, εξυπνάκιας, σαρκαστικός, παιδαριώδης και αλαζονικός. Εδώ που τα λέμε, μένω άναυδος από το ποιος ήμουν και είμαι βέβαιος ότι δε θα με καλούσα ποτέ σε δείπνο. Ο κόσμος μου ήταν πολύ μικρός, μ’ ένα πλούσιο λεξιλόγιο, ένα σχετικά υψηλό IQ και με τόση λίγη ψυχή που αν θα τη μετρούσες με το κουταλάκι δε θα μπορούσες καν να πάρεις ένα δείγμα δοκιμής. Τα ψυχεδελικά είναι το θεμελιώδες απόθεμα από το οποίο άντλησα την ανθρωπιά μου. 

Για να αλλάξουμε λίγο την κουβέντα, ποιος πιστεύεις θα έπρεπε να παίρνει ψυχεδελικά; Πες, αν είχες τη δύναμη να σχεδιάσεις κάποια πολιτική…

Έχω την ισχυρή αίσθηση ότι θα έπρεπε να επιστρέψουμε την ενθεογενή χρήση στο πλαίσιο μιας καθοδηγούμενης σχέσης, η οποία είναι και το μοντέλο σε κάθε παραδοσιακή κουλτούρα που έχω μελετήσει. Η ιδέα του να πάρεις τους δρόμους και να «τριπάρεις» με άλλους της ηλικίας σου που δεν έχουν περισσότερη εμπειρία από σένα, σε είχε αποτελέσματα σε καμία κουλτούρα και σίγουρα δεν πρόκειται να λειτουργήσει και στη δική μας. Άρα, αν θα ήμουν ο τσάρος της πολιτικής περί της πνευματικής εμπειρίας και νομοθετούσα την ελευθερία του θρησκεύεσθαι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, θα ξεκινούσα λέγοντας ότι η ελευθερία του θρησκεύεσθαι του ενθεογονικού τύπου, θα έπρεπε να καταρτίζεται κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο αποκτά κανείς την ελευθερία της ιδιωτικής πτήσης. Δεν ξεκινάς κάτι τέτοιο από μόνος σου. Πρώτα πηγαίνεις με κάποιον που γνωρίζει περισσότερο από σένα. Ο εκπαιδευόμενος πιλότος έχει την ευθύνη να σου πει πότε είσαι έτοιμος να πετάξεις μόνος σου. 

Είσαι, μακροπρόθεσμα, αισιόδοξος;

Αν ρίξεις μια ματιά στη ιστορία υπό την ενθεογενή διόπτρα θα διαπιστώσεις ότι εφόσον η αλήθεια είναι πάντα διαθέσιμη, κάποιοι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σε κάθε γενιά, θα την ανακαλύπτουν. Σε αυτές τις τελευταίες γενεές, πολλοί είχαν την ευκαιρία να την ανακαλύψουν και το έκαναν όντως. Κάθε πνευματική παράδοση που αξίζει έχει ως καταβολή κάποιον που έκανε την υπέρβαση σε μια νέα πραγματικότητα. Όταν επανέρχονταν στα σώματά τους αναρωτιόνταν: «Πώς θα το μοιραστώ αυτό με τους άλλους;» Με κάποιον τρόπο, κατάφεραν να το κάνουν και τελικά περιτριγυρίστηκαν από ερμηνευτές.

Οι ερμηνευτές αυτοί –όπως πάντα συμβαίνει- πήραν και τον έλεγχο στα χέρια τους. Έτσι οι γραφειοκράτες καταλήγουν να τρώνε την πνευματική τροφή του θεμελιωτή. Δίχως τη συνεχή παροχή διαθεσιμότητας της πνευματικής τροφής, καταλήγεις ως αυτό που αποκαλούμε «οργανωμένη» θρησκεία. Η πνευματική ενόρμηση –η ανάγκη του να είσαι μέρος του καθολικού εαυτού- δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να απωθηθεί, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη σεξουαλική ενόρμηση. Αλλά η έκφραση αυτή πάντα, αναπόφευκτα –και το λέω δίχως κακή πρόθεση- αποστεώνεται. Η αγκύλωση οδηγεί σε ακόμη περισσότερη αγκύλωση.

Περίμενα τη νέα ψυχεδελική γενιά να μας πει: «Είσαστε ένα μάτσο από χούφταλα με τα όσα γράφεται στην τάδε ή δείνα επιστημονική έρευνα, όταν ο Θεός είναι παντού γύρω σου». Και θέλω να τους πω: «Οδηγήστε με έξω από το παλάτι. Νικήσατε! Γκρεμίστε τα τείχη. Γυρίστε στα βασικά. Θέλω να πω, θα το εκτιμούσα αν δε με πυροβολούσατε. Αλλά παρακαλώ πάρτε τη δουλειά μου!»

Αρχίζει να συμβαίνει, και το λατρεύω.